KADIN YAŞARKEN

      Merhaba,      28. yaşım bitiyor bugün hayatta. Bir aile kurabilmiş, bir evlat sahibi olabilmiş, hayat ne getirirse getirsin hepsini kucaklamayı başarabilmiş bir kadınım şu anda. Mutlu hissetmenin, şükür, sevgi ve içtenlik dolu bir hayatın yanında kendimle olan çekişmelerim de var. Ama her koşulda kendimi sevebilme, bağışlayabilme yeteneğime bayılıyorum. Mutluluğun anahtarının kendim olduğunu biliyorum ve asla başka şeyleri zorlamıyorum. Kendimi desteklemeyi, kendi omzumda avuntu bulmayı başarıyorum. Böyle olmalı insan. Önce kişinin kendi yetebilmeli kendine.Kendimle, olduğum insanla öyle mutluyum ki. Hayat boyu kimseden medet ummadım, her zaman kendime güvendim ve kapıları hep kendim zorladım. Yapamıyorum, başaramam gibi sözcükleri asla kullanmam. Kendime acımam. Canım bir şeye sıkıldığında veya yapmam gereken zor bir iş varken aynada kendimle konuşurum hep, gözlerimin içine bakarım. Kendime sıcacık bir alan sağlarım ve bu ba...

                  Merhaba;     Uzuun zamandır pek bir şey yazamıyorum, annelik meseaisi sadece günlük koşturmacama yetecek kadar izin veriyor bana :)) Oğlum büyüdükçe biraz daha rahat hissediyorum ben de kendimi.Bence artık yazı yazmaya da tüm diğer sevdiğim şeylere de vakit ayırabilirim.     Hayat çocuktan sonra iki kat hızla akmaya başladı ve ben bu hıza ayak uydurmak için koşturdum durdum gerçekten. Oğlumun hayattaki, benimse annelikteki ilk yılım geride kaldı. Şimdi çok daha öz güvenli, kendinden emin bir anneyim. Ama bu aşamaya kolay gelinmiyor tabi ki. Biraz bu serüvenden bahsedeyim istiyorum size.      Doğumum mükemmeldi, lohusalığım harikaydı aman işte bebeğime ilk görüşte aşık oldum gibi kalıplaşmış,süslü ifadelerden ziyade daha gerçekçi hislerden bahsetmek istiyorum. Doğum yaptıktan sonra kucağımda bebeğim, aklımda milyarlarca soru ile yapayalnız kalmış gibiydim. Yalnız değildim elbette ama...