Kıdemli Hamile; Üçüncü Trimester 💪

Merhabaaaa;

     

       Artık hamilelik serüvenimin üçüncü trimester olarak adlandırılan son dönemindeyim. Haftaları, günleri değil artık saatleri, dakikaları bile sayıyorum. Neden bu kadar sabırsızım bilmiyorum. Aslında zaman hızlı geçiyor da, süre uzun olduğu için yıllardır hamileymişim gibi hissetmekten kendimi alamıyorum sanırım. Neyse öyle ya da böyle geçecek ve kavuşacağız, az kaldı.

      

       27. hafta; karnımın gerçekten ne kadar büyüdüğünü fark ettiğim hafta oluyor. Artık günlük işlerimde bir parça daha yavaşım bu sebeple.Her işini çabucak halletmeye alışmış, yavaş yürürken bile fenalık basan ben,ağır ağır halletmeye çalışıyorum yapmam gerekenleri. Ama hala uyurken sağdan sola kendi çabamla dönebiliyor olmam harika.Bu hafta kendini gösteren bir diğer şey de mide yanması.Çok rahatsız edici değil ama şiddetlendiği durumlarda içmem için bir şurup verdi doktorum. Sanırım iki defa içtim, çok tercih etmiyorum ilaç içmeyi. Onun yerine soğuk süt daha çok işe yarıyor bence, rahatlatıyor midemi. Beni rahatsız eden bir başka durum da hiç anlam veremediğim ağız tatsızlığı.Evet tatsızlık, tam adlandıramıyorum, garip bir his ama bulantı döneminden beri ağzımda. Ne yersem yiyeyim geçmiyor, yediğim şeyin tadı geçtikten sonra yine orada beliyor sinir bozucu bir şekilde. Bazı kadınlar pas tadı diye tarif ediyor bu durumu. Hamilelikten sonra geçer diye düşünüyorum, umut ediyorum :))

     

     
   
          28. hafta; hamileliğimde bir dönem kapanıyor, daha zorlu bir başka dönem açılıyor. Artık 7. ayı dolduruyorum, gebeliğimde yaşanabilecek belli başlı talihsiz durumlar için kritik süreç tamamlanıyor. Ama buna rağmen sanıyorum erken doğum riski her zaman mevcut hamileliklerde. Doktorum bana sürekli erken doğum belirtileri hakkında bilgi veriyor, riskli olabilecek durumları tarif ediyor, olası bir tehlike anında hemen farkına varıp hızlı hareket edebilmem için. Ben de sürekli bebeğimin hareketlerini kontrol ediyorum, olağan dışı bir durum var mı sürekli tetikteyim. Yüksek tansiyon oldukça tehlikeli bir durummuş bu dönemde.  İki gün de bir tansiyonuma baktırmam gerekiyor aslında ama aklıma geldikçe uğruyorum eczaneye. Havaların soğuması hiç iyi olmadı, önce üşüttüm kusma ve ishal merhaba dedi, sonra da grip geldi. Kendime normal zamandakinden bin kat daha fazla dikkat etmeme rağmen hastalık kaçınılmaz oluyor. Ama kullandığım multivitamin işe yarıyor bence, çabuk toparlıyorum. Üçüncü aydan beri kullanıyorum, doktorum bu konuda çok titiz, mutlaka almamı söylüyor, bir bildiği var tabi.

   

     


   29. hafta; doktor randevumuz vardı, bu da demek oluyor ki bebişimizi göreceğiz. Babası da ben de işten izin alıp, her şeyi ayarlayıp koşa koşa buluşuyoruz hastanede. Sabırsızız, kaç kilo oldu, boyu ne kadar uzadı merak içindeyiz. Doktor ultrason aletini karnıma dayıyor bakıyor ve sürpriiz, bebiş baş aşağı dönmüş ve normal doğum için gereken pozisyonu almış. Seviniyoruz tabi, normal doğum hayalim. Doktorum da normal doğumdan yana, her şeyin yolunda gideceğine dair öyle güzel motive ediyor ki beni, sarılıp öpmemek için zor tutuyorum kendimi. Yine rutinde yaptığı gibi tüm organlarına, beynine, kalbine bakıyor ve hatta bakın pipisi de burda, düşmemiş, duruyor diye güldürüyor bizi, her şey yolunda diyor ve biz derin bir oh çekiyoruz. Ama hiç o minik ellerini yüzünden çekip bize güzel bir poz vermedi, kesin hissediyor ve merakımızı artırmak için böyle yapıyor. Babasına çekmiş, heyecan yaratmayı seviyor. Bu hafta biraz belim ağrımaya başladı, bir süre oturup kalkmak istediğimde zorlanıyorum, ayyhh uyyhh diyerek doğrulmaya çalışıyorum.

     
30. hafta; daha da büyük bir karınla birlikte daha da yavaş bir yaşama dönüştü. İşime hala devam ediyorum ve bir sorun olmazsa 37. haftaya kadar da devam edeceğim. Aslında bu, bir takım fiziksel sıkıntıları olmasına rağmen benim için pozitif  bir durum. Aktif olmak, rutinime devam edebildiğimi görmek psikolojik olarak çok önemli bence. Hem hayatın akışı içinde zaman daha hızlı geçiyor. Bu hafta artık rahmimde ciddi bir baskı hissetmeye başladım. Şimdiden bu denli bir baskı hissediyor olmam farklı bir bakış açısı kazandırdı aslında bana. Ben sadece onu taşıyorum, doğmak için asıl çabalayan o olacak demek ki. Daha şimdiden aşağı inmeye, kendine yol açmaya başladığına göre. Şu an o çabalıyor, bense hiçbir şey yapmıyorum doğuma yönelik. Benim sıram daha gelmedi belki de.Böyle düşününce bebeğin her şeyin bilincinde olduğu hissi daha da kuvvetleniyor bende. Biliyor işte ne yapması gerektiğini. Ben ona güveniyorum, o da bana güveniyor mu acaba? Kesinlikle doğum yalnızca annenin işi değil, anne ve bebeğin ortak çabasının bir sonucu. Bu çabası boşa gitmeyecek, onu normal yolla kucağıma almak için ben de elimden ne geliyorsa yapacağım. Mesajını aldım bebeğim :)

31. hafta; artık üçüncü trimesterin zorluklarına alıştığım ve umursamamaya başladığım bir zaman dilimi oluyor benim için. Ellerim uyuşmaya, vücudum belirgin bir şekilde şişmeye başlıyor. ''Şişmişsin, şişiyorsun'' en çok duyduğum laflar. Kilo aldım tabi ki, alacağım da daha. Bolca su içmeye devam ediyorum. Gebelerin bu dönemde tuzu kesinlikle hayatlarından çıkarmaları gerekiyormuş. Normalde de tuzsuz yiyen biri olduğumdan pek zorlayıcı değil bu durum benim için. Kendimi iyi hissediyorum, hiçbir şeyden mahrum bırakmıyorum. İş gezisi amacıyla Eskişehir'e gidip geldim, normale devam edebiliyorum hala. Bu da beni mutlu ediyor ve motivasyonumu artırıyor. Ağrılar, zorlanmalar var tabii ama geçecek nasıl olsa, çok gözümde büyütmemeye çalışıyorum.

     

         Hamileleğin zorluklarıyla baş etmek için biraz manevi boyutta düşünmek işe yarıyor bende. Yani bu ne demek? '' Ay çok canım yanacak, sancı dehşet, korkunç bir şey, öleceğim mahvolacağım'' dan ziyade olaya tamamen içsel bir şekilde, duygusal ve hormonel yaklaşmak beni rahatlatıyor. İlahi bir güce sahipmişim gibi, kutsalmışım gibi. Meditasyon yapmak gibi hayal ediyorum doğumu, mitolojik bir hikaye dinleyip gözümde canlandırmak gibi. Fiziksel ve mental gücümü sınayacağım, ben neyim ve kimim bu soruları cevaplayacağım başka bir durumla daha karşılaşır mıyım hayatta bilmiyorum. Bu yüzden bu şansı iyi değerlendirmem lazım. Doğum kendi gücümü keşfetmem için harika bir fırsat bana göre. Doğanın kusursuz düzeninde var olmuş iki canlıyız bebeğim ve ben, ikimizin evrenini ayıran o kapıdan geçip tamamen farklı bir evrende kavuşacağız gibi. Korkmuyorum, ölçüsüz bir merak ve heyecan duyuyorum. Tabi bir de doğumdan sonra da aynı şeyi düşünüyor olacak mısın acaba sorusu var, ama benim hayata bakışım bu, acının ne olduğunu keşfetmenin en güzel yolu doğumsa hakkını vermem lazım.

         Artık kendimiz için değil hep ama hep bebeğimiz için alışveriş yapıyoruz. Kendimizi unuttuk  galiba biraz. Gittiğimiz her yerden onun için bir şeyle dönüyoruz eve. O minik giysilerin içinde onu hayal etmek öyle büyük bir haz veriyor ki. Göğüs kafesime baskı yaptığı minik ayakları ne tatlı kim bilir. O ayaklar büyüyecek, koca adam ayakları olacak, ona her baktığımda hatırlayacak mıyım acaba bu günleri, bilemiyorum kii. Heyecan içinde bekliyorum şu an sadece.

         Buraya yazmak, içimi dökmek bana harika bir haz veriyor. Umarım buraya kadar okuduysan sen de keyif almışsındır, ufacık da olsa ruhuna dokunabilmişimdir :) Sen de benimle neler hissettiğini paylaş, çok mutlu olurum o zaman :)) Görüşmek üzere. Sevgiyle ...♥