KADINI ANNEYE DÖNÜŞTÜRME ARZUSU

    Kitap okumak önemlidir denir ya hep, insanı düşünmeye ve yeni fikirler üretmeye sevk ettiği için olmalı. İşte ben de, okuduğum bir kitaptan hareketle kadın ve kadın olmanın getirdiği en doğal durum olan annelik ile ilgili yazmak istedim. Oriana Fallaci'nin  ''Doğmamış Çocuğa Mektup '' adlı kitabı her kadının okuması ve gerçek anlamda üzerine düşünmesi gereken bir kitap. Tabi bana göre. Bir kadın için anne olmak ve olmamak, bu kabulleniş ve reddediş arasındaki gelgitli ruh halini yüzümüze vuruyor kitap. 

Kuşkulanmaktan korkmayana 

bıkıp usanmadan ve ölüm acısı 

çekmeye dayanarak nedenleri arayana

Hayat verme ya da bunun geri çevirme

bilmecesini kendi kendine sorana

 bu kitap bir kadın tarafından tüm kadınlara

adanmıştır.

     Böyle bir ön söz ile giriş yapmış yazar kitaba. Bana çok etkileyici ve bir o kadar da anlamlı geldi. Bu zamana kadar anne olmayı reddetmek üzerine hiç düşünmemiştim,hatta reddedilebilir bir durum olduğunu bile fark etmemiştim aslında. Annelik kutsaldır, her kadın anne olmak ister, anne olmak için can atar yaygın kanıya göre. Ama kimi kadın kolayca, mutlulukla kabul edemeyebilir. Olması gerektiği için gerçekleşen bir dayatmadan çok eğer bilinçli bir tercih olursa güzeldir annelik. 

     Bir kadın doğduğu andan itibaren annelik algısıyla büyütülür. Oyuncak bebeklere annelik yapar, kardeşleri ile ilgilenir küçük anne rollerine girer, anne ol anlarsın sitemlerini sıkça duyar. Olması gereken budur çünkü. Çocuk bakma görevi kadınındır toplumsal hayatta. Çocuk doğurabildiği, süt verip besleyebildiği için bu görev çok daha kolay yapışmıştır kadınların üstüne sanırım. Anneler doğurup dünyaya getirdiği -ki kitapta bundan hiç yokluktan varlığa getirmek  olarak bahsediliyor- bireyler uğruna her şeyden, en önce de kendilerinden vazgeçmeli ki kutsallık kazanabilsin. Normal insanlar için sıradan olan aktiviteler anneler için lüks olmaya başlar, yadırganır, artık anneye yakıştırılmaz çünkü. Senin çocuğun var, annesin sen, ağır ol biraz, çoluklu çocuklu kadınsın ne işin var orada okları hiç acımadan atılır anneye. Değil mi ? Peki ne kadar doğru bu yaptığımız, erkek ya da kadın çoğu zihin üretiyor bu düşünceleri. Anneliğin kazandırdığı kutsallığın bedelini hayattan soyutlanmakla çekiyor kadın. Ve ne yazıktır ki kadın da farkında değil olanların. Ona sinsice, tüm hayatı boyunca öğretilen kurmaca düzeni normal zannettiği için nasıl bir oyunun içinde olduğunu bilmiyor, fark edemiyor. Anne olduysam ne olur ben hala bir bireyim, kendimim diyemiyor kadın. İşte kitaptaki kadın kahramanımız bunun farkında. Hayatındaki herkesle hesaplaşıyor bu konuda. Tüm dayatmalara meydan okuyor. Takdir ediyorum mücadelesini ve saygı duyuyorum, olması gerekeni sonuna kadar savunduğu için.

                                                                            Egon Schiele “Dead Mother I ''

   Belki bir parça acımasızca yazdıklarım bu konuda ama içinde yaşadığımız toplumsal gerçekliğin de acıması yok biz kadınlara. Her şey beklentilere uygun olmak zorunda kadın hayatında. Kadın anne olmaya gelmiştir dünyaya, sonu gelmez fedakarlıklar, hep kendinden ödün vermeler... Her konuda farklı sesler çıkaran bireyler kadın yaşamı söz konusu olduğunda tek ses oluyor bu düzenin içinde.Anlaması gerçekten güç. Bir kadın olarak bu gerçeğe katlanmak zor benim için. Ses çıkarmak isteği ile yazıyorum bunları. Kadınlar olarak birbirimizi desteklemeye ihtiyacımız var, bunları birbirimize önce fark ettirmeye, sonrasında da hatırlatmaya ihtiyacımız var çünkü.

    Sanmayın ki anneliği öteliyorum, anne olmayın, çocuk doğurmayın diyorum. Tersine doğanın bize vermiş olduğu bu hediyeyi sevgiyle kabul edelim ve zamanı geldiğinde içimizde çiçek açtıralım elbette. Ama kendimizden, bize benliğimizi unutturacak kadar, sevdiğimiz ne varsa rafa kaldıracak kadar ödün vererek değil. Kadınlar olarak anneliğin bizleri toplumsal hayattan koparmasına izin vermeyelim. Kadınların değersizleştirildiği her durum karşısında savaşalım.Bu niyetle tek bir kişi tarafından atılmış küçük bir adım bile büyüyüp tüm kadınların hayatını kolaylaştıracak güçte bir etki yaratabilir.

    Sadece kadın olduğumuz için hiçbir şey yapmak zorunda değiliz bu hayatta. Çocuk doğurmak zorunda değiliz, istemiyorsan doğurma sevgili kadın. Kimse seni zorlayamaz. İstedin ve doğurdun diyelim. Annelik konusundaki tercihlerinde de kimseye hesap vermek zorunda değilsin. Kendini eve kapatmak, kendinden vazgeçmek zorunda asla değilsin. Kendini her zaman önemse, önce ben demeyi öğren! Ne için, kimin için anne olmak istiyorsun önce bunu sorgula. Yalnızca kendin için mi yoksa başkaları senin adına karar verdiği için mi? Bu senin kendi kararın mı, kendi varlığının doğal akışında gerçekleşip içine düşen bir dürtü mü yoksa birileri böyle olmalı dediği için mi? Kendin için neyin en iyi olduğuna sen karar verebilirsin ve hayatında asla bir kavram kargaşasına müsaade etmemelisin.

    Belki yazdıklarımla ilgili yüreklendirilmeye ihtiyacı olan sevgili kadınlar vardır, onlar için iki kitap önermek isterim, biri Bülent Gardiyanoğlu'nun kaleminden ''Kadın Olmayı Hatırlamak'' adlı kitap, diğeri ise Aykut Oğut'un ''Keşke Kadın Olsam'' adlı kitabı. Kadına karşı toplumsal bakış açısının çok dışında yazılmış, cesaret verici, kendine getirici iki kitap, okumak iyi gelebilir.

   Yazıma son noktayı da kitaptan bir bölüm ile koymak istiyorum: ''... Aslında ölmekten bile korkmuyorum;çünkü insan ölürse, demek ki doğmuş, demek ki hiç yokluktan sıyrılıp çıkmış. Gerçekten korktuğum şey hiç yokluk, olmamak, yanlışlıkla bile, bir rastlantı ya da bir başkasının dikkatsizliği sonucu bile olsa, hiç var olmamış olmak. Bir çok kadın sorar kendi kendine, dünyaya neden çocuk getirmeli diye. Aç kalsın, üşüsün, ihanete uğrasın, aşağılansın, savaşta ya da hastalıktan ölsün diye mi? Açlığın doyurulabileceği, üşüyenin ısınabileceği, sadakat ve saygının ömrü boyunca ona eşlik edebileceği, savaşı ve hastalığı ortadan kaldırma çabasına onun da uzun yıllar katkıda bulunabileceği umudunu baştan geri çevirmiştir bu kadınlar. Belki de onlar haklılar. Ama hiç yokluk acı çekmekten daha mı iyi? Başarısızlıklarım, sanrılarım, umarsızlıklarım yüzünden gözyaşı döktüğüm zamanlarda bile hiç kuşkum olmadı: Acı çekmek hiç yokluktan yeğdir. Ve bunu yaşama, doğmak mı doğmamak mı bilmecesine kadar uzatırsam, gövdemin her tozanıyla haykırabilirim: Doğmak doğmamaktan iyidir; ama bu düşünceyi nasıl sana da benimsetebilirim? Seni hiç kimse için değil, yalnızca kendim için dünyaya getiriyorum anlamına gelmez mi bu? Oysa seni yalnızca kendim için dünyaya getirmeye hiç de meraklı değilim. Seni hiç mi hiç gereksinmiyorum.'' Ben de bu son cümlenin altını kitabı okurken bir an bile tereddüt etmeden çizsem de, kendimi sıkça bir çocuğun neden dünyaya getirilmesi gerektiğiyle ilgili düşünürken bulsam da içimde bir annenin var olduğunu inkar edemeyeceğim.

   Bu konuda içimden gelenler bu kadar. Umarım keyifli bir okuma olur sizler için, içimdeki yazma aşkıyla başka paylaşımlarda görüşmek üzere. Sevgili günler...