PEK CİCİYMİŞ BU HAMİLELİK :P

   Kocaman gülmeli bir merhaba :)

       Blogumu açmaya karar verip isim ararken, kadınsal durumlardan yola çıkarım, hayatta bir kadın olarak ne yaşıyorsam yazarım diye düşünüp, kadın yaşarken olmasına karar vermiştim. Yani kadın yaşarken başına gelenler aslında uzun haliyle. Peki bu sıralar yaşarken başıma ne geliyor, neler hissediyorum? Anlata anlata bitiremeyeceğim durumlarla karşı karşıyayım, her gün farklı bir yönüne tanık oluyorum.Bir kadının hayatında yaşayabileceği en sıra dışı şey; hamilelik :)) En harika, en muhteşem şey demiyorum dikkatinizi çekerim :p Evet hayatımın yirmi altıncı yılını keyifle yaşarken, doğanın yalnızca kadınlara bahşettiği bu kutsal maceranın içinde buldum kendimi. Nasılım, nasıl hissediyorum, neler yaşıyorum hepsini yazmak istiyorum.

       Hayatta hiç çocuklara karşı özel ilgim, aman bir an önce kendi çocuğum olsun gibi bir isteğim olmadı. Evlendim, mutluyum hiçbir eksiklik de hissetmiyorum.Ama ne var ki bir noktada girdiğim ortamlarda çocuklara kilitlenmeye başladım. Eş dosttan hamilelik, bebek haberleri geldikçe ''yaa ne güzel'' diye iç geçirdiğimi fark ettim :)) Oysa çocuk yetiştirmek ciddi bir iştir ve dünya bu haldeyken çocuk yapmak ahmaklıktır, hiçbir zaman ne ben ne de bu dünya bir çocuk için hazır olmayacağız diye düşünürdüm :))) Büyük yanılmışım. Belki üreme içgüdüsü, belki bir varlığı çok ama çok sevme isteği belki de hayatta bir iz bırakma arzusu. Belki de hepsi. Sen, sevdiğin adam ve yavrunuz, o tabloyu hayal ederken buluyorsun bir anda kendini. Kadın bir yavrusu olsun istiyor. Ben de istedim işte ve şükürler olsun ki isteğim karşılık buldu. Dilerim isteyen herkesin de sağlıkla olur.

5 haftalık gebelik, minik bir haşhaş tohumu kadarken
görebildiğimiz tek şey bir kese :)

     Öğrendiğim gün şaşkınlık hakimdi duygularıma daha çok. Nasıl yani, ne olacak şimdi, gibi anlamsız soru cümleleri geçip durdu kafamdan. Sevindim elbette ama o sıralarda pek bir şey anlayamadım. Bir sonraki evre ise tam anlamıyla korkunçtu. Beşinci haftaya girdiğim gün bulantı ve kusma başladı bu sağlıklı mı sağlıklı bünyemde. Hiç anlam veremedim, kabul etmek istemedim. O kadar hazırlıksız yakalandım ki, kendimi çok çaresiz hissettim. Ardı arkası kesilmeyen bulantılar gün boyu devam ediyordu. Kusmaktan kaburga kemiklerim ağrıyordu artık. Hele ki kokular dehşet derecede rahatsız ediyordu beni. Daha önceden bir kokusu olduğunu bile fark etmediğim şeyler yüzünden kusarken buluyordum kendimi. Neden bana bunlardan bahsetmedin diye annemi, bunların hepsi senin yüzünden oldu diye de eşimi suçluyordum. Hatta itiraf edeyim istemiyorum, bunu alın diye ağlıyordum bile. Ne garip, ne korkunç değil mi? Bulantılarım yüzünden farklı haftalarda iki defa acile gittim. Gebeliğimi takip eden doktorumun bilgisi dahilinde serum takıyorlar ve damardan yaptıkları bulantı ilacı sayesinde beni rahatlatıp eve gönderiyorlardı. O bana bir hafta yetiyor, ama lanet bulantı sonrasında yine şiddetleniyordu. Rutin hayatıma devam etmekte, işe gitmekte zorlanıyordum. Yolda,otobüste her yerde kusmak zorunda kaldım. Evdeysem yanımda mutlaka kova bulunduruyordum, dışarıdayken de poşet. Bu sıkıntılı zamanlarda beni mutlu eden, yaşama bağlayan, yüzümü güldüren tek şey neydi biliyor musunuz?Ultrasonda bebeğimi görmek, onun hareketlerini izlemek ve sağlıklı olduğunu bilmek. ''Olsun yaa o iyiymiş ben klozet kafa olsam da olur '' deyip hayatıma devam ettim :))) Doktorum bunun çok normal olduğunu, bebeğim sağlıklı olduğu için benim bulantı yaşadığımı söyledi. Ben hayatımın hiçbir döneminde bu kadar ilgiye ve sevgiye ihtiyaç hissetmemiştim, böyle bakıma muhtaç olmamıştım. Ailemin desteği, eşimin ilgisi, sevgisi ve naifliği sayesinde o zor dönemleri atlattım. Tam iki ay sürdü ama geçti. Şimdi çok seyrekleşti kusmalarım, bazı dönüm noktalarında, bebeğimin büyüme ataklarında kusuyormuşum gibi sanki. Büyümesini beni kusturarak kutluyor bebeğim hahaa :)))

       Şimdi 26 hafta geride kaldı. Tarama testlerinde down sendromu açısından risk görmedi doktorum bu nedenle amniyosentez yaptırmamıza gerek kalmadı. Karnım epeyce büyüdü, hamile olduğum anlaşılıyor ve her yerde ayrıcalıklı davranılıyor :)) Bebeğimi ultrasonda görmek süper heyecan verici bir şey. Doktor kontrollerini iple çekiyorum :)) Hatta her şeyi yapan sivri zekalı insanlar neden hala portatif, evde kullanabileceğimiz bir ultrason cihazı yapmadılar merak içindeyim :)))) O üç boyutlu ultrason fotoğraflarına sürekli, açıp açıp bakıyorum. Aşık oldum, öldüm bittim :))) Artık hareketlerini de çok net hissettiriyor, benden mutlusu yok.

   
      Şimdi düşünüyorum da ben aslında hazırmışım hamileliğe, o bulantılara dayanma gücüm, bedenimdeki değişikliklere uyum sağlama hızım, hayal gücüm, iç dünyam tamamen ispatlıyor bunu bana. Başlarda anlamadım ama bebeğimin kalp atışını duyduğumda, o kalbin orada sınırsız bir heyecan ve yaşama enerjisiyle hayata gelmek için nasıl istekle attığını duyduğum anda ortaya çıktı içimdeki anne kadın ve diğer tüm kadınları susturdu. ''Çekilin bakıyım kenara, şimdi benim sıram'' dedi. Benim rahmimde hayatına başlayan, büyüyen, doğana kadar bir kordonla, doğduktan sonra ise binlerce görünmez bağ ile birbirimize bağlanacağımız bir insan, yavrum. Onu kucağıma alacağım günü sabırsızlıkla, heyecanla bekliyorum.

      Üstünde yazmak istediğim pek çok konu var; doktor - hastane seçimi, tarama testleri ve down sendromu, kilo kontrolü, hamilelik alışverişi, hamileyken uygulanacak bakımlar, hamilelikte beslenme, kullandığım vitaminler, okuduğum kitaplar, fotoğrafçı vs. Onlar da başka yazılarımın konusu olsun. Hafta hafta hamilelik günlüğümü doğuma kadar blogumda yazacağım, sonrasında hafızamdan silinse bile burada kalsın yaşadıklarım. Umarım keyifle okumuşsunuzdur, Sağlıklı bol gülüşlü günler diliyoruuummm :)))