ANNELİK VE DİĞER HER ŞEY

     
     
      Merhaba;

    Uzuun zamandır pek bir şey yazamıyorum, annelik meseaisi sadece günlük koşturmacama yetecek kadar izin veriyor bana :)) Oğlum büyüdükçe biraz daha rahat hissediyorum ben de kendimi.Bence artık yazı yazmaya da tüm diğer sevdiğim şeylere de vakit ayırabilirim.

    Hayat çocuktan sonra iki kat hızla akmaya başladı ve ben bu hıza ayak uydurmak için koşturdum durdum gerçekten. Oğlumun hayattaki, benimse annelikteki ilk yılım geride kaldı. Şimdi çok daha öz güvenli, kendinden emin bir anneyim. Ama bu aşamaya kolay gelinmiyor tabi ki. Biraz bu serüvenden bahsedeyim istiyorum size.

     Doğumum mükemmeldi, lohusalığım harikaydı aman işte bebeğime ilk görüşte aşık oldum gibi kalıplaşmış,süslü ifadelerden ziyade daha gerçekçi hislerden bahsetmek istiyorum. Doğum yaptıktan sonra kucağımda bebeğim, aklımda milyarlarca soru ile yapayalnız kalmış gibiydim. Yalnız değildim elbette ama öyleymişim gibi hissediyordum kendimi. Normal doğum istedim olmadı, onun hüznünü taşıyordum bir kere içimde. Sütüm yoktu, bebek emiyor canım yanıyor ama karnı doymuyor, mama vermek zorunda kalıyordu hemşireler. Sarılık olmasın diye sürekli emzirmek istiyor, ama emzirmekten de bunalıyordum.İlk gecemizde sabaha kadar emzirdim gözümü bile kırpmadan yeter ki sütüm gelsin diye. O sıralarda her şey koca bir sorun olarak görünüyordu gözüme. Nasıl baş edeceğim. Çaresizlik ve hep hüzün hüzün. Eve gelince daha da zorlaştı işler çünkü gece uykusuzluğu, dikiş ağrısı, doğrulurken acı çekme, insanların bebeği görmek istemesi ama senin koruyucu davranarak kimseyi istememen. Zordu evet. Geceleri bazen çıkıp gitsem, kaçsam dediğimi hatırlıyorum. Hayatım bitti, her şey mahvoldu diye düşündüğümü hatırlıyorum. Alışıldığı gibi şimdi o günleri hatırlayıp gülüyorum demeyeceğim, gülmüyorum çünkü. Evet çok hassas ve kırılgandım, kendini yalnızca bebeğinin dünyaya alışmasına adamış bir anneydim. Bebeğimle beraber bir kabuğun altındaydık ve bizden başka kimse yoktu o kabuğun altında. O kabuğu kırmak pek kolay değil. 
           
       Annelikle beraber gelen halleri ne kadar çabuk normalize edebilirse o kadar kolaylaşıyor hayat kadın için. Tabi ki şimdiki aklım olsa çok daha çabuk normalize eder hayatın akışına bakardım. Ama yaşarken farklı oluyor durumlar işte bildiğiniz gibi. Sonra bir bakıyorsunuz aşama aşama kolaylaşıyor işler. Devamlı kucak döneminden sonra yerde yuvarlanmaya, oturmaya başlıyor. Emekleme, tutunup ayağa kalkma derken bir bakıyorsunuz pıtır pıtır yürüyor yanınızda. Anlamaya, keyif almaya, itiraz etmeye, ifade etmeye başlıyor. Onun hayatı sıfırdan şekillenirken sizin hayatınız sonsuz bir değişim evresine giriyor. Anlıyorsunuz ki asla bunun bir sonu yok ve devamlı yeni bir özelliğiyle tanışacaksınız onun. Her daim bir sonraki evre için heyecanlanırken bulacaksınız kendinizi. Uykusuzluğu, yorgunluğu, yetişememeyi asla sorun etmeyin. Hepsi geçiyor. Yeter ki hayat sağlıkla aksın.

   
Yazılarıma devam edeceğim sevgili okur, benim için hayatta somut bir değer bırakabilmenin en kolay yolu yazmak. Kendimi iyi hissetmenin de tabii. Yolunuz benimle kesişti ise güzellik katacağıma eminim. Sevgiler..:))



Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

2019'DA KENDİ GÖZÜMDEN BEN

Resim
      Merhaba,      28. yaşım bitiyor bugün hayatta. Bir aile kurabilmiş, bir evlat sahibi olabilmiş, hayat ne getirirse getirsin hepsini kucaklamayı başarabilmiş bir kadınım şu anda. Mutlu hissetmenin, şükür, sevgi ve içtenlik dolu bir hayatın yanında kendimle olan çekişmelerim de var. Ama her koşulda kendimi sevebilme, bağışlayabilme yeteneğime bayılıyorum. Mutluluğun anahtarının kendim olduğunu biliyorum ve asla başka şeyleri zorlamıyorum. Kendimi desteklemeyi, kendi omzumda avuntu bulmayı başarıyorum. Böyle olmalı insan. Önce kişinin kendi yetebilmeli kendine.Kendimle, olduğum insanla öyle mutluyum ki. Hayat boyu kimseden medet ummadım, her zaman kendime güvendim ve kapıları hep kendim zorladım. Yapamıyorum, başaramam gibi sözcükleri asla kullanmam. Kendime acımam. Canım bir şeye sıkıldığında veya yapmam gereken zor bir iş varken aynada kendimle konuşurum hep, gözlerimin içine bakarım. Kendime sıcacık bir alan sağlarım ve bu ba...
Devamı

Kıdemli Hamile; Üçüncü Trimester 💪

Resim
Merhabaaaa;              Artık hamilelik serüvenimin üçüncü trimester olarak adlandırılan son dönemindeyim. Haftaları, günleri değil artık saatleri, dakikaları bile sayıyorum. Neden bu kadar sabırsızım bilmiyorum. Aslında zaman hızlı geçiyor da, süre uzun olduğu için yıllardır hamileymişim gibi hissetmekten kendimi alamıyorum sanırım. Neyse öyle ya da böyle geçecek ve kavuşacağız, az kaldı.               27. hafta; karnımın gerçekten ne kadar büyüdüğünü fark ettiğim hafta oluyor. Artık günlük işlerimde bir parça daha yavaşım bu sebeple.Her işini çabucak halletmeye alışmış, yavaş yürürken bile fenalık basan ben,ağır ağır halletmeye çalışıyorum yapmam gerekenleri. Ama hala uyurken sağdan sola kendi çabamla dönebiliyor olmam harika.Bu hafta kendini gösteren bir diğer şey de mide yanması.Çok rahatsız edici değil ama şiddetlendiği durumlarda içmem için bir şurup verdi doktorum. Sanırım iki defa i...
Devamı

SERÜVENİM BAŞLIYOR

Resim
     Merhaba   😊 Ben Gülperi. Üretmenin ortaya çıkardığı kalıcılığa hayran bir kadın olarak kendi kalıcılığımı yazarak yaratmaya karar verdim. Kendi hayatımdan, yaşadıklarımdan yaptığım çıkarımlar etrafında şekillenen düşüncelerimi yazıya aktarma fikri öylesine güzel geliyor ki bana. O zaman başlamak için burası harika bir yer. Bloğumu çok daha önce açmış olmama rağmen merhabamı ancak şimdi diyebiliyorum, bu da benim gelişim yolculuğumla alakalı aslında. Bloğumun adı kadın yaşarken. Evet yaşayan bir kadın olarak neler biriktirdim, hayat çantamda neler var bunları paylaşacağım. Hayatımdaki tüm renklerden tek tek bahsedeceğim. Ben bunları yaşadım belki size de bir faydası olur demek için. Belki okuyup keyif alırsınız, belki aa başkaları da varmış bunları yaşayan, bak onun da başına gelmiş dersiniz. Merak ediyorum ortaya nasıl bir blog çıkacak, nasıl bir serüven olacak benimkisi. Yaşamı çok seviyorum ve yaşamaktan inanılmaz keyif alıyorum. Belki si...
Devamı