2019'DA KENDİ GÖZÜMDEN BEN

      Merhaba,

     28. yaşım bitiyor bugün hayatta. Bir aile kurabilmiş, bir evlat sahibi olabilmiş, hayat ne getirirse getirsin hepsini kucaklamayı başarabilmiş bir kadınım şu anda. Mutlu hissetmenin, şükür, sevgi ve içtenlik dolu bir hayatın yanında kendimle olan çekişmelerim de var. Ama her koşulda kendimi sevebilme, bağışlayabilme yeteneğime bayılıyorum. Mutluluğun anahtarının kendim olduğunu biliyorum ve asla başka şeyleri zorlamıyorum.

Kendimi desteklemeyi, kendi omzumda avuntu bulmayı başarıyorum. Böyle olmalı insan. Önce kişinin kendi yetebilmeli kendine.Kendimle, olduğum insanla öyle mutluyum ki. Hayat boyu kimseden medet ummadım, her zaman kendime güvendim ve kapıları hep kendim zorladım. Yapamıyorum, başaramam gibi sözcükleri asla kullanmam. Kendime acımam. Canım bir şeye sıkıldığında veya yapmam gereken zor bir iş varken aynada kendimle konuşurum hep, gözlerimin içine bakarım. Kendime sıcacık bir alan sağlarım ve bu bana her zaman iyi gelir. Bir nevi meditasyon. Çünkü kendimi çok seviyorum, özümü, ruhumu çok seviyorum ve kendime yardım etmek birincil görevim elbette. Belki bencilce gelebilir kulağa ama özellikle anne olduktan sonra kendimi her zaman ön planda tutma yeteneği geliştirdim diyebilirim. Savunduğum şey şu ki ben iyi ve sağlıklı bir ruh hali içerisinde olursam bu hem bebeğime hem de eşime yansıyor ve o zaman çok daha tatlı oluyor günlerimiz.Kadınlık aile hayatında dümende olmayı gerektiriyor ve bu kolay bir iş değil bu yüzden kaptanın kamarası en büyük, en konforlu alan olmalı :))

Bu kadar işleri kendi içinde halledebilen bir insanken sıkıntı da yaşıyorum elbette. Kendimle kavgalarım var. Sevmediğim özelliklerim var. Fazlaca empati yapıyorum, insanları fazla önemsiyorum mesela. Sabretmek konusunda çok yol katettim ama daha da sabırlı bir anne olabilirim. Geçip giden zamanın sıradanlığında kayboluyorum bazen bunu engelleyebirim. Her zaman daha da iyisi olabilmek için kendime hiç huzur vermiyorum bunu törpüleyebilirim. Daha bir sürü şey sıralayabilirim ama en azından kendimi iyi tanıyorum ve bu da önemli bir şey.

    Yazdıklarım tamamiyle içimden geçenler ve kendime karşı hissettiklerim. Elbette ki mükemmel bir insan değilim ama vurgulamak istediğim şu mükemmel olmasam da çok güzel ve özel bir kadınım ve kendimi çok sevmeliyim. Başarmak ya da başaramamak sevginin bir ölçütü değil, var olmuş olmak yeter. Bu bilinçle önce kendinizi sonra başlarını sevin ve kabul edin. Eş, evlat, iş, para, güç bunlar güzel şeyler ama hepsinden önce kendimiz için en güzel hediye yine kendimiziz.

                                                                     

                                                                                                                        Sevgiler:)